కవితలు

ఈనాటి మన తెలంగాణ పత్రిక సాహితీ పేజి “మెహఫిల్” లో నా కవిత “తరాజు “ చదవండి నువ్వు నేను- తరతరాల తక్కెడ తరాజులో నన్నెప్పుడో తాలుగింజలా తేల్చేసావు.. రెండు క్రోమోజోముల కలయిక నువ్వు నేను- ఒక్క క్రోమోజము తేడాతో నిర్మితమైన దేహాలు – నీది నాది అంతమాత్రాన నువ్వు ధీరుడు సూరుడు కాదు నేను బేలనో అబలనో కాదు.. పితృసామ్యం నిన్ను అధిపతిగా మలచి నాకు బానిస ముద్ర వేసి ఉగ్గుపాలతోనే భావ గరళం పోసింది.. […]

తెలంగాణ రాష్ట్ర పోలీస్ పత్రిక “తెలంగాణ సురక్ష” మార్చి నెల సంచికలో “నేటి మహిళ” వ్యాసం చదవండి “యుగయుగాల చరిత్రలో- పగబట్టిన ధరిత్రి లో – తలవంచని సుమధాత్రి స్త్రీ – కరుణామృత నేత్రి స్త్రీ” మహిళల స్థితిగతులను ప్రస్తావిస్తూ ఓ కవి రాసిన పలుకులు ఇవి. మార్చి నెలను తల్చుకున్నా, మార్చి 8 వ తేదీ దగ్గర పడుతోంది అనుకున్నా మహిళల్లో ఒక ఉత్తేజం కనబడుతుంది. పెల్లుబికిన ఉత్సాహం మగువ మనసును ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది. సభలు,

“ఏక్ దిన్ కా రాణి” బహుళ త్రైమాసిక ఆన్లైన్ పత్రిక “మహిళ దినోత్సవ ప్రత్యేక సంచిక లో ప్రచురితం అయిన నా కవిత చదవండి Jwalitha Denchanala Jwalitha మేడమ్ గారికి ధన్యవాదాలతో “స్త్రీ దేవత పూజించాలి” అని ఊగిపోతూ కవితను చదివినవాడే ఇంట్లో వంట చేయడం ఆలస్యమైందని భార్య చెంప మీద అరచేతి ముద్ర వేశాడు.. “మహిళలను నేను గౌరవిస్తాను” వేదికపై మైకులో గొంతు చించుకున్న వాడే కాసుల కోసం గుడ్డలిప్పి ఆమెను విపణి వీధిలో

ఏకం నుంచి అనేకం అక్కడే కదా భిన్నత్వం అకారమో అభిరుచో వేరైతే నువ్వు నేను ఒకటి కదా..? నింగికి నేల ఎంత దూరమని వాన బొట్ల వంతెనేసి హరివిల్లును కిందికి దించి నింగి నేలకు ప్రేమ కానుకను అందిస్తోంది కదా.. నింగిలో కిరణం పుడితేనే కదా నేల మీద వెలుతురు పండగ.. పగలు రాత్రి ఒక్కసారైనా కలవకున్నా నీ వెంటే నేను నీ వెనుకే నేను ఎప్పుడైనా గతి తప్పామా అంటున్నాయి.. పగలు రాత్రి లేకుంటే రోజు

ఈ వారం సృజన క్రాంతి సాహితీ పేజీలో నా కవిత “ప్రేమ తరగలు”. Wilson Rao Kommavarapu గారికి ధన్యవాదాలతో.. కర్తవ్యాన్ని పూర్తి చేసిన సైనికుడిలా చలి మౌనంగా వెనుదిరిగింది.. మోడువారిన బీడులన్నీ పచ్చగా విచ్చుకుంటున్నాయి.. లేత చిగుళ్ళ వగరుకి చైత్ర కోయిలలు సానబెట్టుకున్న స్వరాలతో వసంత రాగాన్ని పదేపదే ఆలపిస్తున్నాయి.. అమావాస్య చీకటిని చీల్చుతూ విల్లులా ఒంపు తిరిగిన బాలచంద్రుడు రంజాన్ మాసానికి స్వాగతం పలికాడు.. మరోపక్క వేపపూత, మామిడి పిందెలు ఆమని పిలుపు అందుకుని

ఎందుకో ఈ సాయంసంధ్య వేళ అలవికాని దిగులు చీకటిలా అలుముకుంటోంది నింగినావరించి ఉన్న కెంజాయ వర్ణం నిశ్శబ్ద రాగంతో విలపిస్తోంది.. అస్తమయమవుతున్న సూర్యుడికి దిగులేమీలేదు తొలిపొద్దుకు వెలుగై మళ్ళీ పుడతాననే నమ్మకం అతనిది .. బాల్యపు చైతన్యాలు యవ్వనపు శిఖరాగ్రాలు ఎక్కేసాక పడమటి మెట్లు దిగడమంటే ఎంత బెంగో.. నడిచొచ్చిన దారులు దూరమవుతున్నాయి వెంట వచ్చిన మమతలు మాయమవుతున్నాయి.. మాటల ఊతం లేకుండా మరలుతున్న ఒంటరి పయనం మెట్లన్నీ దిగిపోయి అదృశ్యం అయినాక ఇక అంతా చీకటే

అక్షరాల తోవ వారి పోటీలో ఎన్నికైన నా కవిత అమ్మ ఒడి తొలి పెన్నిది శిశువుకుఒడినుంచి అడుగేసే మజిలీ గుడిలాంటి బడిమదిలో జ్ఞాన జ్యోతిని వెలిగించే నిధివిజ్ఞానానికి బాటలు వేసే గురువు సన్నిధిఅ అంటే అమ్మ ఆ అంటే ఆవుఅక్షరాలేకాదు పదాలే కాదువ్యక్తిత్వ వికాసానికినీతిమార్గం చెప్పే పెద్దబాల శిక్ష గురువుమాటఅపాయాన్ని ఉపాయంతో తప్పించేచందమామ కథ గురువు పలుకుఅలిసిన చిన్నారి మనసులకుఊరటనిచ్చే క్రీడాప్రాంగణం గురువు మనసుఉద్యానవనం బడి అయితే పిల్లలంతా పూలచెట్లుపాదులుచేసి నీరుపెట్టి కాపాడే తోటమాలి గురువుతాను నేర్పిన

ఈనాటి సాక్షి పత్రిక ఆదివారం అనుబంధం ఫండే లో నా కవిత “అనాహత” చదవండి. మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలు తెలుపండి. పిట్టల పాటలు – సెలయేటి గలగలలుతుమ్మెదల ఝంకారం చిరుగాలి సవ్వడిఉహు..ఏ శబ్దం వినిపించడంలేదుఎవరినీ ఏ అలికిడి కదిలించడం లేదుకళ్ళముందు కదిలేవి లోపల తాకడంలేదు..మనసు మూలల్లోఎప్పటెప్పటివో నిశ్శబ్దపు శబ్దాలుతెరలుతెరలుగా పొరలుపొరలుగాఅతుక్కుంటూ ఊడిపోతూగెలుస్తూ ఓడిపోతూ..తడి కళ్ళతో నవ్వినట్లోచెమ్మగిల్లిన గుండెను తడిమినట్లోప్రేమో ద్వేషమో తెలిసేదెట్టా..?ఎన్నేళ్ళనుంచో చప్పుడు చేయని శబ్దాలునిశ్శబ్దంగా చుట్టూ చేరి అనుక్షణంధ్వనితరంగాలై దేహం నిండా ప్రవహిస్తుంటేఇంద్రియాలను స్పర్శించేవిమనో వేదికను

ఈనాటి సృజన సాహితీ పత్రిక సాహిత్యం పేజీలో నా కవిత” నా బాల్యపు మిఠాయి అంగడి” కవిత చదవండి. Wilson Rao Kommavarapu గారికి ధన్యవాదాలతో.. ఇంటి ముందున్న బంతి పూల తోట నేను విహరించిన తొలి ఉద్యానవనం.. సూరయ్య తాత చేసిన తాటి బొర్రల బండి నేను తోలిన రెండు చక్రాల బెంజి కారు.. దోటితో గురిచూసి కొడితే రాలిపడిన ఎర్రెర్రని సీమచింత గుబ్బలు నా బాల్యపు మిఠాయి అంగడి లో తిన్న జిలేబీచుట్టలు.. అప్పుడే

మే నెల విశాలాక్షి పత్రికలో నా కవిత “శాంతి కపోతాలు ఎర్రబడవా..!”. ఈతకోట సుబ్బారావు గారికి ధన్యవాదాలతో .. అక్కడి కుంకుమ పూల ఖరీదెక్కువ ప్రాణాల విలువ మాత్రం చాల తేలిక.. అక్కడి కొండ కోనల్లో వినిపించే తుటాల ధ్వని గుండె గుండెల్లో ప్రతిధ్వనిస్తుంటుంది.. అక్కడి చెట్టు చేమ మౌనంగా రోదిస్తుంటాయి వాగూవంకా నెత్తుటి ప్రవాహాలై విహ్వలిస్తుంటాయి.. గూడు విడిచి పిట్టలన్నీ చెట్ల కొమ్మల్లో రేయిపగలు మరచి విషాదగీతాలు ఆలపిస్తుంటాయి.. మంచుముద్దల హిమ గిరులు కన్నీరై కరిగి